Werbung / Affiliate‑Link: Bei einem Kauf über diesen Link erhalten wir eine Provision. Für dich entstehen keine Mehrkosten
12Stück_Iran_Flagge-Löwe-Brosche

گزارشی از دیدار نو در وین؛ گردهمایی انجمن شیر و خورشید اروپا

گزارش و عکسهای دومین همایش «دیدار نو؛ گفت‌وگوی نسل‌ها و طیف‌ها برای ایران فردا»

معرفی همایش

دومین همایش «دیدار نو؛ گفت‌وگوی نسل‌ها و طیف‌ها برای ایران فردا» روز شنبه، ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶، از ساعت ۱۰ تا ۲۰ در شهر وین، اتریش برگزار شد. این گردهمایی با ابتکار و سازمان‌دهی «انجمن شیر و خورشید اروپا»، که با عنوان «اتحادیه دانشجویان ایرانی» نیز شناخته می‌شود، شکل گرفت.

این برنامه در ادامه تلاش‌هایی برای ایجاد گفت‌وگو میان ایرانیان خارج از کشور و نزدیک‌کردن دیدگاه‌های گوناگون درباره آینده ایران برگزار شد. برگزارکنندگان، همایش را فرصتی برای تبادل نظر میان نسل‌ها، گروه‌های اجتماعی و جریان‌های فکری مختلف دانستند؛ گروه‌هایی که ممکن است در برخی مسائل اختلاف نظر داشته باشند، اما درباره آزادی، کرامت انسانی و آینده کشور دغدغه‌های مشترکی دارند.

اهداف و محورهای اصلی

هدف اصلی همایش، فراهم‌کردن فضایی برای گفت‌وگو درباره چشم‌انداز ایران آینده و بررسی راه‌های آماده‌سازی جامعه برای گذار به ایرانی آزاد، دموکراتیک و متکثر بود.

در پنل‌ها و نشست‌های تخصصی، موضوعات زیر مورد توجه قرار گرفت:

  • چالش‌های سیاسی، مدنی و اجتماعی پیش روی جامعه ایران؛
  • تنوع مذهبی، قومی، فرهنگی و اجتماعی در ایران؛
  • راه‌های تقویت همبستگی میان گروه‌های مختلف؛
  • نقش نسل‌های گوناگون در آینده سیاسی و اجتماعی کشور؛
  • ضرورت گفت‌وگو و همکاری میان نیروهای مخالف جمهوری اسلامی؛
  • بررسی رویکردهای نوین و دموکراتیک برای اداره آینده ایران؛
  • توجه به حقوق شهروندی، برابری و مشارکت عمومی؛
  • بررسی نقش نهادهای مدنی و تخصصی در دوران گذار و پس از آن.

از ویژگی‌های مهم این همایش، تأکید بر گفت‌وگو میان دیدگاه‌های متفاوت بود. عنوان «دیدار نو» نیز بر شکل‌گیری ارتباطی تازه میان گروه‌هایی دلالت داشت که با وجود تفاوت‌های فکری، نسلی یا اجتماعی، می‌توانند درباره منافع مشترک ملی همکاری کنند.

شرکت‌کنندگان و سخنرانان

در این رویداد، فعالان مدنی، دانشگاهیان، پژوهشگران، متخصصان و نمایندگان گروه‌های اجتماعی از کشورهای مختلف اروپایی حضور داشتند. ترکیب شرکت‌کنندگان، طیف متنوعی از جامعه ایرانی خارج از کشور را دربر می‌گرفت.

از جمله گروه‌های حاضر در پنل‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • پزشکان و اعضای جامعه درمان؛
  • مهندسان و متخصصان حوزه‌های فنی؛
  • کارآفرینان و فعالان اقتصادی؛
  • نمایندگان سازمان‌های مدافع حقوق زنان؛
  • فعالان حقوق دگرباشان جنسی و جنسیتی؛
  • نمایندگان «انجمن شیر و خورشید رنگین‌کمانی»؛
  • پیروان ادیان و گرایش‌های مذهبی گوناگون؛
  • پژوهشگران و کنشگران حوزه‌های سیاسی و اجتماعی.

حضور این گروه‌ها نشان می‌داد که برگزارکنندگان تلاش کرده‌اند همایش را به فضایی برای مشارکت گسترده‌تر گروه‌های مختلف تبدیل کنند و مسائل ایران را تنها از یک زاویه بررسی نکنند.

حضور نماینده مجلس اتریش

آندریاس مینیخ، نماینده مجلس ملی اتریش از حزب مردم اتریش، در این برنامه حضور یافت و سخنرانی کرد. حضور یک مقام سیاسی اتریشی در این گردهمایی، نشان‌دهنده تلاش برگزارکنندگان برای جلب توجه محافل سیاسی و مدنی اروپا به وضعیت ایران و مطالبات جامعه ایرانی بود.

بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، مینیخ در سخنان خود از مخالفان جمهوری اسلامی حمایت کرد. حضور او همچنین می‌توانست فرصتی برای طرح دیدگاه‌ها و نگرانی‌های جامعه ایرانی با نمایندگان نهادهای سیاسی اروپا فراهم کند؛ به‌ویژه در زمینه حقوق بشر، آزادی‌های مدنی، سرکوب سیاسی و آینده روابط ایران و اروپا.

تنوع اجتماعی و اهمیت آن

یکی از جنبه‌های قابل توجه این همایش، حضور نمایندگان گروه‌هایی با پیشینه‌ها و تجربه‌های متفاوت بود. موضوعاتی مانند حقوق زنان، حقوق اقلیت‌های مذهبی و قومی، حقوق دگرباشان، مشارکت جوانان و نقش متخصصان در آینده کشور، در چارچوبی مشترک مورد بحث قرار گرفتند.

این تنوع، اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا هرگونه بحث درباره آینده ایران، بدون توجه به گوناگونی جامعه ایرانی، ناقص خواهد بود. ایران از نظر قومی، زبانی، مذهبی، فرهنگی و اجتماعی جامعه‌ای متنوع است و نظام سیاسی آینده، برای برخورداری از مشروعیت و ثبات، باید حقوق همه شهروندان را بدون تبعیض تضمین کند.

از این منظر، گفت‌وگو میان گروه‌های مختلف می‌تواند به کاهش بی‌اعتمادی، شناسایی نگرانی‌های مشترک و ایجاد زمینه‌ای برای همکاری کمک کند. همچنین چنین نشست‌هایی می‌توانند به طرح پرسش‌های مهمی درباره شکل حکومت آینده، حقوق شهروندی، توزیع قدرت، تمرکززدایی، عدالت اجتماعی و سازوکارهای تضمین برابری منجر شوند.

نقش نسل‌ها در گفت‌وگو درباره آینده ایران

تأکید همایش بر گفت‌وگوی نسل‌ها، بخش دیگری از اهمیت آن بود. نسل‌های مختلف ایرانی تجربه‌های متفاوتی از تحولات سیاسی و اجتماعی کشور دارند. نسل‌های قدیمی‌تر ممکن است تجربه انقلاب، جنگ، مهاجرت و تحولات سیاسی دهه‌های گذشته را با خود داشته باشند؛ در حالی که نسل‌های جوان‌تر بیشتر با فضای مجازی، اعتراضات اجتماعی جدید، مهاجرت گسترده و مطالبات نوین مدنی شکل گرفته‌اند.

ایجاد ارتباط میان این نسل‌ها می‌تواند از انتقال تجربه‌ها جلوگیری کند و در عین حال به نسل جوان فرصت دهد دیدگاه‌ها و مطالبات خود را در تصمیم‌گیری‌های مربوط به آینده کشور مطرح کند. گفت‌وگوی میان‌نسلی همچنین می‌تواند به شکل‌گیری زبان مشترکی درباره آزادی، عدالت، توسعه و هویت ملی کمک کند.

اهمیت برگزاری همایش در وین

وین به‌عنوان پایتخت اتریش و یکی از شهرهای مهم سیاسی و فرهنگی اروپا، محل فعالیت شمار زیادی از نهادهای بین‌المللی، سازمان‌های مدنی و جوامع مهاجر است. برگزاری این همایش در وین، امکان ارتباط با فعالان اروپایی، نمایندگان سیاسی و نهادهای مدنی را افزایش می‌دهد.

جامعه ایرانی اتریش نیز در سال‌های گذشته در حوزه‌های دانشگاهی، حرفه‌ای، فرهنگی و سیاسی فعال بوده است. چنین برنامه‌هایی می‌توانند به سازمان‌دهی بهتر این جامعه، معرفی دیدگاه‌های مختلف ایرانیان به افکار عمومی اروپا و ایجاد ارتباط میان گروه‌های ایرانی در کشورهای گوناگون کمک کنند.

ارزیابی کلی

دومین همایش «دیدار نو» را می‌توان تلاشی برای ایجاد گفت‌وگویی گسترده‌تر میان ایرانیان با پیشینه‌ها و دیدگاه‌های گوناگون دانست. حضور متخصصان، فعالان مدنی، نمایندگان گروه‌های اجتماعی و یک نماینده مجلس اتریش، به برنامه بُعدی چندگروهی و بین‌المللی بخشید.

مهم‌ترین پیام این گردهمایی، ضرورت گفت‌وگو و همکاری برای آینده ایران بود. جامعه‌ای متکثر مانند ایران برای عبور از بحران‌های سیاسی و اجتماعی، به سازوکارهایی نیاز دارد که امکان مشارکت برابر، شنیده‌شدن دیدگاه‌های مختلف و حل مسالمت‌آمیز اختلاف‌ها را فراهم کنند.

در عین حال، تأثیر بلندمدت چنین همایش‌هایی به میزان تداوم ارتباط میان شرکت‌کنندگان، تبدیل بحث‌ها به طرح‌های عملی و ایجاد همکاری میان نهادهای مختلف بستگی دارد. اگر گفت‌وگوهای مطرح‌شده در این برنامه به شبکه‌سازی، تهیه پیشنهادهای مشخص و همکاری مستمر میان گروه‌های تخصصی و مدنی منجر شود، می‌تواند نقشی مؤثرتر در بحث‌های مربوط به آینده ایران ایفا کند.

جمع‌بندی

همایش «دیدار نو؛ گفت‌وگوی نسل‌ها و طیف‌ها برای ایران فردا» در وین، با هدف نزدیک‌کردن دیدگاه‌های مختلف درباره آینده ایران برگزار شد. محورهای اصلی آن شامل مسائل سیاسی، مدنی و اجتماعی، تنوع جامعه ایران، حقوق گروه‌های مختلف و راه‌های ایجاد همبستگی بود.

این رویداد با مشارکت فعالان مدنی، دانشگاهیان، متخصصان، نمایندگان گروه‌های اجتماعی و چهره‌های سیاسی اروپایی برگزار شد و بر اهمیت گفت‌وگو، تکثر، برابری شهروندی و همکاری برای ساختن آینده‌ای آزاد و دموکراتیک تأکید کرد.

تذکر درباره منابع: اطلاعات این گزارش بر پایه داده‌های ارائه‌شده در درخواست تنظیم شده است. برای افزودن جزئیات قابل استناد مانند فهرست کامل سخنرانان، متن سخنرانی‌ها، تصاویر، و پوشش رسانه‌ای، باید پیوندهای رسمی برگزارکنندگان یا گزارش‌های منتشرشده از سوی رسانه‌ها در دسترس باشد.

——————-

ایرج مصداقی:

ایرج مصداقی در وین

سخنرانی درباره کمیته عدالت انتقالی

به خانم‌ها و آقایان و دوستان عزیزی که در اینجا حضور دارند، عرض سلام و ادب دارم.

همیشه از من پرسیده می‌شود که کمیته عدالت انتقالی، یا به‌طور کامل‌تر کمیته تدوین مقررات عدالت انتقالی، قرار است چه وظایفی بر عهده داشته باشد. بسیاری از افراد نیز پیشنهادها و درخواست‌هایی دارند و انتظار دارند کمیته به آن‌ها توجه کند.

در واقع، قرار نیست کار عجیب و غیرمعمولی انجام دهیم. وظیفه اصلی این کمیته، تدوین مقرراتی برای آینده ایران در زمینه عدالت و رسیدگی به جنایت‌های علیه بشریت است. آقای رئیسی تأکید زیادی دارند که آنچه در سال ۱۳۵۷ اتفاق افتاد، نباید تکرار شود. به همین دلیل، ایشان شخصاً هیچ کمیته دیگری را تشکیل نداده‌اند و مأموریت خاصی به افراد واگذار نکرده‌اند؛ تنها استثنا، کمیته تدوین مقررات عدالت انتقالی است. این موضوع نشان‌دهنده اهمیت ویژه‌ای است که ایشان برای این مسئله قائل هستند.

البته پرسش مهم این است که این روند قرار است چگونه اجرا شود. ما مشاورانی نیز داریم، از جمله مشاوران اروپایی، که پیشنهادهای خود را ارائه می‌کنند. سپس کمیته این پیشنهادها را تدوین خواهد کرد و قرار است این مقررات از طریق شورا، با لحاظ عطف‌به‌ماسبق، اعلام و اجرا شوند.

در این زمینه پرسش‌های مهمی مطرح است: دادگاه‌های رسیدگی به جنایت علیه بشریت تا چه زمانی می‌توانند فعالیت کنند؟ آیا برای مثال، پس از گذشت پنجاه سال از پایان جمهوری اسلامی نیز امکان تشکیل چنین دادگاه‌هایی وجود خواهد داشت؟ دادگاهی که در دوران گذار تشکیل می‌شود، اصولاً به چه حوزه‌هایی رسیدگی خواهد کرد؟ آیا فعالیت آن دائمی است یا مدت مشخصی دارد؟

سخنرانی کامل ایرج مصداقی

——————-

پرفسور سیروس میرزایی:

پروفسور سیروس میرزایی

پشت هر اعدام، یک پدر، یک مادر و یک خانواده است؛ نه فقط یک عدد

پرفسور سیروس میرزایی از انجمن پزشکان میهن‌دوست، در همایش «دیدار نو» و به مناسبت روز جهانی مبارزه با اعدام، از ماشین اعدام جمهوری اسلامی می‌گوید و از ایران آینده؛ ایرانی آزاد و سکولار، بدون شکنجه و بدون اعدام

درود بر دوستان عزیز، خیلی متشکرم از انجمن دانشجویان شیر و خورشید که از من برای حضور در این کنفرانس دعوت کردند.

موضوع صحبت من درباره اعدام است؛ زیرا امروز روز جهانی مبارزه با اعدام است. ما، از طرف گروه پزشکان میهن‌روز، گروه پزشکان مدافع حقوق بشر و جامعه پزشکان، با اعدام مخالف هستیم.

چرا با اعدام مخالفیم؟ از یک سو، به‌عنوان پزشک، با مسئولیت اخلاقی و انسانی خود روبه‌رو هستیم؛ و از سوی دیگر، باید به آماری نگاه کنیم که جمهوری اسلامی با اعدام‌هایی که در کشورمان انجام می‌دهد، به وجود آورده است.

در سال گذشته میلادی، بیش از ۲۵۰۰ نفر در ایران اعدام شدند. این‌ها فقط عدد نیستند. پشت هر اعدام، یک پدر، یک مادر و یک خانواده قرار دارد.

ما فقط به اعداد نگاه نمی‌کنیم. اگر ایران را با کشورهای دیگر جهان مقایسه کنیم، پس از چین، بیشترین تعداد اعدام در جهان در ایران انجام می‌شود. اگر این آمار را بر اساس جمعیت محاسبه کنیم، ایران بالاترین میزان اعدام در جهان را دارد.

جمهوری اسلامی می‌خواهد با ایجاد ترس و ارعاب، حکومت خود را در جامعه ادامه دهد. ما تحت رهبری شاهزاده رضا پهلوی، برای ایرانی آزاد، سکولار و بدون اعدام در آینده تلاش خواهیم کرد.

اعدام باید از کشور ما حذف شود. اعدام بدترین نوع شکنجه است و ما با شکنجه نیز مخالف هستیم.

برای خواندن سخنرانی کامل ایشان بر روی لینک زیر کلیک کنید:

سخنرانی پروفسور سیروس میرزایی به مناسبت روز جهانی مبارزه با اعدام در همایش دیدار نو

——————-

دکتر محمد طباطبایی

دکتر محمد طباطبایی:

روانشناس بالینی، روانکاو، پژوهشگر مقیم آلمان، یکی از اعضای فعال گروه «پزشکان میهن‌دوست ایران»:

با درود و مهر به شما عزیزان.

سپاسگزار و خرسندم که این فرصت را به من دادید تا چند دقیقه‌ای از وقتتان را بگیرم. همچنین از انجمن دانشجویان شیر و خورشید سپاسگزارم.

به‌عنوان یکی از اعضای انجمن پزشکان میهن‌دوست، می‌خواهم چند کلمه‌ای درباره مسئله‌ای صحبت کنم که در جریان کار خود به‌عنوان روان‌کار با آن روبه‌رو هستم. متأسفانه طی سال‌های گذشته، مردم ایران ضربه‌های عاطفی فراوانی را تجربه کرده‌اند: تروماهای فردی و جمعی، روان‌زخم، افسردگی و خودکشی. این‌ها مشکلاتی هستند که پس از سرنگونی این رژیم ضحاک‌صفت، تازه رسیدگی جدی به آن‌ها آغاز خواهد شد.

مردم ایران، در کنار مشکلات اقتصادی و اجتماعی، با ناهنجاری‌های اجتماعی و فشارهای روانی گوناگون روبه‌رو هستند؛ از اضطراب و افسردگی گرفته تا بحران خودکشی، مشکلات مربوط به مواد مخدر و پیامدهای تجربه‌های دردناک جمعی در سال‌های گذشته؛ به‌ویژه در اوج کشتار بی‌سابقه ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه که بی‌شک هولوکاستی در قرن جدید و تاریخ نوین ایران بود.

بحران‌های پی‌درپی، فقدان‌ها و تجربه‌های خشونت و ناامنی، روان‌زخم‌هایی بر پیکر جامعه ایران وارد کرده‌اند که در ۴۷ سال گذشته انباشته شده است. این وضعیت، ضرورت توجه به سلامت روان را بیش از پیش آشکار می‌کند.

سلامت روان، افزون بر بُعد فردی، ابعاد اجتماعی و ملی نیز دارد. بنابراین، رسیدگی به آن نمی‌تواند صرفاً به تلاش یک فرد یا مراجعه او به روان‌درمانگر محدود شود. فشار اقتصادی، بیکاری، کاهش کیفیت زندگی و نبود چشم‌اندازی روشن برای آینده، میزان بروز و تشدید این مشکلات را افزایش داده‌اند.

با این حال، مشکلات روانی معمولاً حاصل تعامل عوامل زیستی، روان‌شناختی و اجتماعی هستند و نمی‌توان آن‌ها را به یک علت مشخص محدود کرد. در این میان، احساس ناامیدی و کاهش حس اختیار بر زندگی اهمیت ویژه‌ای دارد. هنگامی که فرد احساس می‌کند تلاش‌هایش تأثیر چندانی بر آینده‌اش ندارد، ممکن است به‌تدریج انگیزه، اعتماد و توان روانی خود را از دست بدهد. ازاین‌رو، حمایت از سلامت روان، افزون بر درمان، نیازمند تقویت امنیت، ایجاد فرصت‌های واقعی و امید به آینده است.

برای خواندن سخنرانی کامل ایشان بر روی لینک زیر کلیک کنید:

تروما، امید و بهبودی، دکتر محمد طباطبایی

——————-

جواد صیف نیا:

جاویدنامان راه آزادی ایران،

درود بر همه شما، زرتشتیان گرامی، هم‌وطنان و مبارزان آزادی میهن.

وقتی از گیلان سخن می‌گوییم، از بخش مهمی از هویت و ثروت ملی ایران صحبت می‌کنیم؛ سرزمینی که طبیعت، همه‌چیز را برای یک زندگی پرنشاط و رونق اقتصادی در آن فراهم کرده است؛ سرزمینی که در فاصله‌ای کوتاه، دریای کاسپین، جنگل، جلگه و کوهستان را یکجا در کنار هم دارد.

اما امروز، پشت این زیبایی بی‌نظیر، فاجعه‌ای عمیق و دردناک جریان دارد؛ فاجعه‌ای که حاصل مستقیم چهار دهه فساد، بی‌تدبیری و غارتگری رژیم ننگین جمهوری اسلامی است.

آنچه امروز ما نشان می‌دهیم، تنها چند نمونه کوچک از ویرانی‌هایی است که این حکومت به گیلان تحمیل کرده است؛ چراکه بررسی همه آن‌ها در این نشست نمی‌گنجد.

در همین گیلان، جوانانی هستند که برای ساختن آینده مجبور به مهاجرت شده‌اند؛ کشاورزانی که با فشار معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و صیادانی که نانشان به سلامت رودخانه‌ها، تالاب‌ها و دریای کاسپین وابسته است. ریشه هر سه درد یکی است: بی‌توجهی به طبیعت و معیشت مردم.

جنگل‌های هیرکانی، میراثی با پیشینه‌ای ده‌ها میلیون‌ساله، در سال ۲۰۱۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شدند. اما امروز، زیر سایه رانت و بی‌مسئولیتی، با آتش‌سوزی، برداشت غیرمجاز چوب، جنگل‌خواری و تغییر کاربری اراضی روبه‌رو هستند.

وقتی جنگل آسیب می‌بیند، فقط یک درخت از دست نمی‌دهیم؛ فرسایش خاک و خطر سیلاب افزایش می‌یابد و رسوبات به رودخانه‌ها و تالاب‌ها می‌رسند. این روند به زمین‌های کشاورزی آسیب می‌زند و سفره معیشت کشاورزان و صیادان را کوچک‌تر می‌کند.

نمونه بارز این جنایت زیست‌محیطی را می‌توان در تالاب انزلی دید. این تالاب تنها یک پهنه آبی نیست، بلکه بخشی حیاتی از هویت طبیعی و سرمایه بزرگ ملی ایران است. اما سال‌هاست که به‌درستی لایروبی و تصفیه نشده است و رسوبات مخرب، پسماندها و گونه‌های مهاجم در آن انباشته شده‌اند. این وضعیت نشان‌دهنده نبود اراده در این رژیم برای نجات تالاب است.

نمونه دیگر، فاجعه سراوان رشت و سرازیرشدن شیرابه‌های سمی ناشی از انباشت چند دهه زباله در جنگل‌های شمال است؛ جنایتی که منابع آب زیرزمینی و سلامت مردم را به‌طور مستقیم تهدید می‌کند.

و تلخ‌تر از همه، تناقض آبی در پرباران‌ترین استان کشور است؛ استانی که از بیشترین میزان بارش سالانه برخوردار است، اما به‌دلیل نبود شبکه ذخیره‌سازی مناسب، توزیع ناکارآمد و فساد ساختاری حاکمیت، با بحران آب شرب روبه‌روست.

کاهش سطح آب دریای کاسپین را نیز باید به این مشکلات اضافه کرد؛ مسئله‌ای که به تالاب‌ها، بندرها و معیشت صیادان آسیب می‌زند و حل آن جز با مدیریت کارآمد و همکاری کشورهای ساحلی ممکن نیست.

اما ما اینجا گرد هم نیامده‌ایم که فقط از جنایت‌های این حکومت فاسد بگوییم. ما اینجا هستیم تا از فردای آزادی ایران و بازسازی میهن سخن بگوییم.

در فردای آزادی، با کوتاه‌کردن دست غارتگران و به‌کارگیری متخصصان دلسوز، از جنگل‌های هیرکانی با نظام جنگل‌بانی قدرتمند و قاطع حفاظت می‌کنیم و مانع تخریب و تغییر کاربری غیرقانونی آن‌ها می‌شویم.

تالاب‌ها و رودخانه‌ها را با کنترل آلودگی و رسوب احیا می‌کنیم و کشاورز و صیاد را نه قربانی تصمیم‌های غیرکارشناسی، بلکه شریک راه‌حل می‌دانیم. باید صدای دانشگاهیان و متخصصان شنیده شود و مردم محلی در تصمیم‌گیری‌ها نقش داشته باشند.

حقیقت این است که ریشه تمام این بحران‌ها، ساختار فاسد، تمامیت‌خواه و ناکارآمد جمهوری اسلامی است و حل این مشکلات با آزادی کامل ایران گره خورده است.

اما منتظر فردا نمی‌مانیم. از امروز، آینده، ایده‌ها، تجربه‌ها و توانایی‌هایمان را به کار می‌گیریم.

آن روز، نه‌تنها گیلان از این بحران‌های زیست‌محیطی نجات خواهد یافت، بلکه آن را به نگین گردشگری ایران و منطقه تبدیل خواهیم کرد؛ گیلانی که جوانش در سرزمین خود آینده بسازد، کشاورزش با عزت زندگی کند و صیادش از دریایی سالم روزی به دست آورد.

با سپاس از همه دوستان.

پاینده ایران و جاوید شاه!

*******************

میزگرد پزشکان در همایش دیدار نو در شهر وین

instagram.com

instagram.com

گزارشی از دیدار نو در وین؛ گردهمایی انجمن شیر و خورشید اروپا