پروفسور میرزایی به مناسبت نمایش فیلم «۷۷ ساعت» در وین، درباره اظهارات اتریش در مجمع عمومی سازمان ملل متحد سخن می‌گوید
بسیار متشکرم که این فرصت را در اختیار ما گذاشتید. می‌خواهم دو نکته کوتاه را با شما در میان بگذارم.
نخست اینکه این هفته نشست سازمان ملل متحد در نیویورک برگزار شد و سیاستمداران جهان در آن شرکت داشتند؛ از جمله رئیس‌جمهور اتریش، آقای فان در بلن، و وزیر امور خارجه اتریش، خانم بئاته ماینل-رایزینگر. من برای هر دوی این سیاستمداران احترام زیادی قائلم، اما انتقاد بزرگی نیز از آنان دارم. زیرا در سازمان ملل، تمام صحبت‌ها و انتقادهایشان درباره اسرائیل و غزه بود.
بسیاری از ایرانی‌ها نیز درگیر بحث غزه بودند. به نظر من، تا حدی تحت تأثیر فضای سیاسی چپ‌گرایان در وین است که سیاستمداران اتریش این‌گونه رفتار می‌کنند. از عفو بین‌الملل گرفته تا گروه‌های چپ‌گرا در وین، محور اصلی توجهشان فقط غزه بوده است. ما درباره غزه بحث می‌کردیم، در حالی که در همین ۷۷ ساعت، ۲۰، ۳۰ یا حتی ۴۰ هزار نفر از جوانان ما کشته شدند.
ما نام همه آن‌ها را در اختیار نداریم. شاید تنها نام ۳ یا ۴ هزار نفر ثبت شده باشد؛ اما مگر ۳ یا ۴ هزار نفر کم است؟ کدام دولت در جهان در عرض دو روز چندین هزار جوان خود را می‌کشد؟ اگر در جاهای دیگر افرادی کشته شده‌اند، ممکن است در چارچوب جنگ یا شرایط دیگر بوده باشد؛ اما اینکه یک دولت جوانان خود را در خیابان‌ها با گلوله جنگی بکشد، مسئله‌ای متفاوت است.
ما نتوانستیم این پیام را به سیاستمداران برسانیم؛ تا حدی به دلیل اطلاعات نادرستی که برخی جریان‌های چپ‌گرا در اینجا به آنان منتقل کرده‌اند. از شما بسیار سپاسگزارم که با ساخت این فیلم‌ها مستندسازی می‌کنید و حقیقت را به جهان نشان می‌دهید. امیدوارم این فیلم دلیلی باشد تا بتوانیم رئیس‌جمهور اتریش و وزیر امور خارجه اتریش را نیز دعوت کنیم که بیایند و آن را تماشا کنند.
روشن است که ما نام همه قربانیان را نداریم. مگر جمهوری اسلامی اجازه می‌دهد که این نام‌ها در اختیار ما باشد؟ در بیمارستان‌ها می‌نویسند که فرد در تصادف کشته شده است. نام کسی که با گلوله زخمی یا کشته شده، به‌عنوان فرد تیرخورده در فهرست قربانیان بیمارستان ثبت نمی‌شود. پزشکان بیمارستان‌ها را نیز هدف قرار می‌دهند؛ همان‌طور که خودتان در یکی از صحنه‌ها نشان دادید.
هفته پیش، انجمن جهانی پزشکی (World Medical Association) فهرستی برای من فرستاد؛ فهرستی شامل ۴۰ یا ۵۰ پزشک و پیراپزشک ایرانی در ایران که در معرض خطر اعدام بودند. از من پرسیدند: «میرزایی، آیا این فهرست درست است؟ آیا باید به خطر اعدام این ۴۰ یا ۵۰ نفر اعتراض کنیم؟»
خوشبختانه ما با همکارانی در داخل ایران که از راه شاهزاده رضا پهلوی حمایت می‌کنند، با فعالان حقوق بشر و با کسانی که مجروحان را درمان می‌کنند، در تماس هستیم. هفته پیش توانستم سه یا چهار نفر از افرادی را که نامشان در آن فهرست بود پیدا کنم و تلفنی با آن‌ها صحبت کنم. گفتند: «بله، نام ما در این فهرست بود. زندانی هم بودیم، اما آزاد شدیم و دیگر در فهرست اعدام نیستیم.»
اما آن‌ها واقعاً در فهرست اعدام بودند. از جمله روایت کردند که یکی از جوانانی که چندین گلوله جنگی را از بدن مجروحان خارج کرده بود، پایش را شکسته‌اند و اکنون نیز در یکی از بندهای زندان اوین زندانی است.
همه این حقیقت‌ها وجود دارد. تمام آنچه شما نشان دادید، با سپاس فراوان، واقعی است. ما باید این واقعیت را به گوش سیاستمداران اروپا برسانیم.
بسیار متشکرم.
Link:.instagram.com
پروفسور میرزایی به مناسبت نمایش فیلم «۷۷ ساعت» در وین، درباره اظهارات اتریش در مجمع عمومی سازمان ملل متحد سخن می‌گوید
