جشنواره فرهنگی نوروز انجمن پزشکان ایران-اتریش ۲۰۲۶
جشن نوروز، روز شنبه ۲۸ مارس بهمناسبت انجمن پزشکان اتریش–ایران در وین باشکوه برگزار شد.
مراسم در پارک هتل شون برون برگزار شد و میهمانان زیادی را جذب کرد. در میان حاضرین شخصیتهای برجستهای از حوزه پزشکی، سیاست و دیگر میهمانان دعوتشده از بخشهای مختلف جامعه حضور داشتند.
این شب فرصتی برای تبادل فرهنگی، گفتگوهای صمیمی و جشن گرفتن مشترک نوروز فراهم کرد؛ جشنی که نماد نو شدن، امید و همبستگی است.
برای مشاهده گالری تصاویر جشنواره فرهنگی نوروز انجمن پزشکان اتریش–ایران ۲۰۲۶ اینجا کلیک کنید
برنامه با اجرای باشکوه سرود ملی ایرانی «ای ایران» آغاز شد.
در آغاز، پزشکان ایرانی اتریش، نمادین با حمایل (شالدوش/ نوار تشریفاتی) به رنگهای پرچم ایران، از پلهها پایین آمدند و با صدای خواننده اجرای سرود «ای ایران» را همراهی کردند. همه میهمانان با احترام از جای خود برخاسته و این لحظهٔ احساسی را ایستاده همراهی کردند.
در ادامه، دکتر سمیرا مجلسی، رئیس انجمن پزشکان ایرانـاتریش، پروفسور دکتر سیروس میرزایی و پروفسور دکتر شاهرخ شریعت خطاب به حضار سخن گفتند و دربارهٔ وضعیت ایران اظهار نظر کردند که بخشی از آن را میتوانید در این گزارش بخوانید.
————————————————————
:دکتر سمیرا مجلسی
در حالی که اینجا کنار هم هستیم، در ایران بسیاری از انسانها زندگی دشواری دارند. کسانی که برای شنیده شدن صدایشان، برای آزادی و برای آیندهشان مبارزه میکنند.
جنگ، ویرانی و ناامیدی روزمرگی آنها را شکل میدهد. اینترنت، برق و ارتباط با جهان بیرون اغلب محدود یا قطع میشود.
تورم همچنان رو به افزایش است و زندگی را بیش از پیش فشار میآورد. باور دارم که همه ما امروز این افکار را در خود داریم؛ این غم را، اما همچنین این امید را — امید به آیندهای بهتر، امید به ایرانی آزاد.
زیرا ایران تنها آن چیزی نیست که در خبرها میبینیم. ایران بسیار فراتر است. ایران سرزمین زندگی، فرهنگ و داستانهاست. کشوری است بهطرز فوقالعادهای غنی، نه تنها از نظر آثار تاریخی و منابع طبیعی، بلکه بالاتر از همه از نظر مردمش.
کشوری متنوع که اقوام، فرهنگها، زبانها و ادیان گوناگون قرنهاست کنار هم زندگی کردهاند. همین تنوع است که ایران را زنده و یگانه میسازد. علاوه بر آن مناظری خیرهکننده دارد؛ از بیابانهای پهناور تا جنگلهای سرسبز، از کوههای باشکوه تا سواحل. و نباید مهماننوازی عمیق مردمان آن را فراموش کرد.
وقتی به ایران فکر میکنم، تنها به مکانهای زیبا نمیاندیشم؛ به احساسها، به گرما، به درهای باز و به آدمهایی فکر میکنم که حتی وقتی تازه همدیگر را میشناسند، با آغوش باز تو را میپذیرند. و درست همین است که امشب میخواهیم با شما در میان بگذاریم.
تکهای از آن گرما، تکهای از آن فرهنگ و تکهای از آن دل. با وجود همه زیبایی و امیدی که با نوروز پیوند دارد، نباید یک چیز را فراموش کنیم: وضعیت کنونی در ایران. همانطور که ما اینجا کنار هم هستیم، بسیاری آنجا در رنج بهسر میبرند.
افرادی که برای آزادی، کرامت و آیندهشان مبارزه میکنند و اغلب سلامت، آزادی و حتی جان خود را در این راه به خطر میاندازند.
برای ما ایران فقط یک گزارش خبری در رسانهها نیست. اینها انساناند؛ آدمهایی که میشناسیم و برایشان نگران هستیم. و دقیقاً بهخاطر همین است که این وضعیت آنقدر در ما تأثیر میگذارد.
بهویژه همکاران ما در نظام سلامت نیز بسیار در معرض آسیباند: پزشکان، پرستاران و کارکنان مراقبتی که علیرغم پایبندیشان به نجات جانها، خود مورد آزار، پیگرد و حتی قتل قرار میگیرند.
ما بهعنوان پزشک، مسئول این انسانها میدانیم و با آنها همبستگی داریم. تکاندهنده است که افرادی بهخاطر فعالیتهای بشردوستانه یا تلاششان برای آزادی تحت تعقیب قرار میگیرند.
این وضع را نمیتوان پذیرفت.
نمیتوانیم چشم بپوشیم و نخواهیم فراموش کنیم. بههمینخاطر است که همبستگی با مردم اهمیتی حیاتی دارد، نه با ساختارهایی که آنها را سرکوب میکنند. کسی که به آزادی ارزش مینهد، آن را در همهجا ارج مینهد و برایش مطالبه میکند، حتی در جاهایی که این آزادی وجود ندارد. ما خواستههایی داریم.
ما خواهان آزادی، صلح، سلامت و کرامت برای ایران و ملت آن هستیم. خواهان زندگی بدون ترس، بدون سرکوب و بدون خشونت برای همه انسانها هستیم. و آرزو داریم که در آیندهای نزدیک روزی همه با هم در ایران جشن بگیریم.
هَر روز نوروز، نوروز پیروز، پاینده ایران.
سپاس.
پروفسور دکتر شاهرخ شریعت
اما نوروز فقط درد نیست. نوروز نماد نوسازی است. موضوع آن آنچه در ادامه خواهد آمد است — آینده. و بههمینخاطر نمیخواهم با هراس پایان بدهم، بلکه با امید. امیدی که صرفاً شعار نیست؛ امیدی که تبدیل به مسئولیت میشود.
پس بیایید با هم ایرانِ آزاد را مجسم کنیم.
ایرانی را تصور کنیم که در آن زنان از حقوق برابر برخوردارند، نه فقط بهصورت کلامی، بلکه در قانون، در زندگی روزمره و در مراکز قدرت. ایرانی را تصور کنیم که در آن زن میتواند خودش تصمیم بگیرد چگونه بپوشد، چگونه زندگی کند، چگونه سخن بگوید و چگونه بدون ترس در جهان حضور یابد.
ایرانی را تصور کنیم که در آن هرکس میتواند هرکه را که دوست دارد دوست داشته باشد، هرکه هست باشد، هرچه میخواهد بیندیشد، هرچه میخواهد بگوید و زندگی کند بدون تحقیر، خشونت یا ترور. ایرانی را تصور کنیم که کودکان بدون تبلیغات، بدون ترس و بدون زندان بهعنوان سایهای بر آیندهشان بزرگ میشوند — بدون اینکه ابتدا سکوت را بیاموزند تا بعد آزادی را.
ایرانی را تصور کنیم که در آن پزشکان از درمان بیماران هراس ندارند، پرستاران از کمک کردن هراس ندارند، دانشجویان از سخن گفتن هراس ندارند و بیماران از ورود به بیمارستان هراس ندارند.
ایرانی را تصور کنیم که در آن علم آزاد است، دانشگاهها بازند، روزنامهنگاران تحت پیگرد نیستند و هنرمندان نابود نمیشوند.
ایرانی را تصور کنیم که آینده را به مردم بازمیگرداند. و سپس تصور کنیم که شما در این آینده چه معنایی میتوانید داشته باشید. تصور کنید پزشکان دارای ریشههای ایرانی کمک میکنند تا اعتماد بازسازی شود، نهادها از نو برقرار شوند، آموزش پزشکی بازطراحی شود، تبادل علمی از سر گرفته شود و امید دوباره خلق گردد.
تصور کنید کمک کنید کشوری ساخته شود که در آن شایستگی دیگر مجازات نشود، انسانیت جرمی تلقی نشود و آزادی دیگر هراسی ایجاد نکند.
این آینده میتواند همین حالا آغاز شود، اما اتفاقی نخواهد افتاد. این آینده خواهد آمد چون انسانهایی مانند ما تصمیم میگیرند که سکوت همینجا پایان یابد.
این آینده خواهد آمد چون انسانها برمیخیزند، تصمیم میگیرند سخن بگویند، عمل کنند، بسازند و نسبت به بیتفاوتی مقاومت نشان دهند.
و اگر بخواهیم از وقوع درد و رنج بیشتر جلوگیری کنیم، نمیتوانیم صرفاً منتظر تغییر بمانیم. پس بگذارید این نوروز بیش از یک جشن باشد؛ بگذارید یک تعهد باشد.
تعهدی برای حمایت از زنان. تعهدی برای حمایت از آزادی. تعهدی برای حمایت از نسل جوان. تعهدی برای حمایت از انسانیت.
پس بیایید کمک کنیم ایرانی بسازیم که مردمش شایسته آناند.
نوروز پیروز.
————————————————————
پروفسور دکتر سیروس میرزایی
اکنون ما تعدادی تصاویر زیبا از ایران دیدیم؛ روایتهایی از دو قصهگو و از همکارم سمیرا عزیز. اما لازم است یادآوری کنم که خود ما در وین سازمانی به نام «انجمن حمایت» (Verein Hemayat) تأسیس کردهایم. «همایت» بهمعنای پشتیبانی و حمایت از قربانیان جنگ و شکنجه است.
این انجمن از سی سال پیش فعال است و در آن قربانیان شکنجه و جنگ از سراسر جهان مورد معاینه و درمان قرار میگیرند. در طول این سی سال، کار من همواره معاینهٔ بیمارانی بوده است که آثار شکنجه بر بدن و روان آنها مشهود است.
در این زمینه تحقیقات علمی متعددی انجام دادهایم و نتایج را در مجلات تخصصی منتشر کردهایم.
در چارچوب سی سال کارم در همایت، قربانیان شکنجهای از سراسر جهان را معاینه کردهام: از بالکان در زمان بحران بالکان، کردها از عراق، ایران، سوریه و ترکیه، چچنیها، افرادی از افغانستان در دورهٔ طالبان و نیز از کشورهای مختلف آفریقایی. اما تجربههای شکنجهٔ وحشتناکتر اغلب توسط بازداشتشدگانی از زندانهای ایران گزارش شده است.
روشهای بهکار رفته هم از نظر روانی و هم جسمی و دارویی بهکار گرفته میشوند که تنها بخشی از آنها در تلخترین فصلهای تاریخ جهان شناختهشدهاند. بارها پیش میآید که زندانیان از حبس آزاد میشوند و چند روز بعد در شرایط نامشخص جان خود را از دست میدهند.
اغلب این افراد جوان هستند؛ یا پس از آزادی دست به خودکشی میزنند.
برخی روشهای شکنجه حتی در قوانین تثبیت شدهاند و رسماً بهعنوان مجازات اعلام میشوند، نه شکنجه؛ مانند شلاقزدن یا قطع عضو.
ایران سالها است که در میان سه کشوری قرار دارد که بالاترین شمار اعدامها را در جهان دارند و نسبت به جمعیت نیز بارها در صدر کشورها از نظر نرخ اعدام قرار گرفته است. هفته گذشته یک نوجوان هفدهساله به نام امیر نوراللهی اعدام شد. محمدحسین شکری شانزدهساله نیز در فهرست اعدامهای رژیم قرار دارد.
حتی در شرایطی که بمبها میبارد، رژیم از اعدام جوانان خود دست نمیکشد.
در ژانویهٔ امسال در خیابانها کشتاری به وسعت بیسابقه رخ داد. شمار قربانیان بیش از سی هزار نفر تخمین زده میشود.
در هیچ کشور دیگری دولتی اینچنین تعداد زیادی از مردم خود را علناً قتلعام نکرده است. فرصت امروز برای برشمردن همهٔ نقضهای گستردهٔ حقوقبشری در ایران کافی نیست.
جنایت علیه بشریت در آنجا جزو عادیات روزمره است.
آنچه اعتراضات گستردهٔ کنونی را از اعتراضات پیشین، مانند جنبش سبز، متمایز میسازد این است که برای نخستین بار از آغاز جمهوری اسلامی یک گزینهٔ سیاسی مشخص مطرح شده است: رضا پهلوی.
بخشهای وسیعی از اپوزیسیون و مردم از این تحول حمایت میکنند. رژیم ماهیت واقعی خود را از طریق فعالیتهای نظامیاش که بر ترور متمرکز است نشان میدهد؛ از جمله حمایت از گروههای مسلح در خارج مانند حماس و حزبالله و استقرار دهها پایگاه موشکی در سراسر کشور.
همانطور که دیدیم، اقدامات بنیادین حفاظتی برای مردم کشور، مانند پناهگاههای امن، وجود ندارد. از اینرو جمعیت مدنی به حمایت بینالمللی نیاز دارد.
اتریش و اتحادیهٔ اروپا میتوانند نقش مهمی ایفا کنند؛ مثلاً از طریق برقراری تماس رسمی با شخصیتهای سیاسیای مانند رضا پهلوی که در بخشهای گستردهای از جامعه مورد قبولاند.
این به معنای پیشداوری دربارهٔ نوع حکومت آینده نیست، بلکه صرفاً حمایت از مسیر ایجاد یک دولت انتقالی را در بر دارد.
در مورد شکل نهایی حکومت، مردم ایران خود باید تصمیم بگیرند؛ همانطور که پهلوی بارها در اظهارات خود بر آن تأکید کرده است.
بگذارید در پایان بگویم: آزادی و دموکراسی سکولار—در همهجا و همچنین در ایران.
پاینده ایران.
————————————————————
هنرمندان با اجراهای خود، از خوانندگی و نقالی تا خوانش شاهنامه و نوازندگی، جلوهای ویژه به این جشن فرهنگی بخشیدند.
در اختتامیهای باشکوه، هنرمندان ایرانی با برنامهای فرهنگی و متنوع فضایی ویژه آفریدند. اجراهای موسیقایی، قطعات درخشان آواز و نیز قرائتهایی از شاهنامهٔ فردوسی یادآور سنت ادبی و فرهنگی غنی ایران بود. برنامه با اجراهای تأثیرگذار رقص نیز تکمیل شد که مخاطبان را به وجد آورد.
این آثار هنری به جشنهای نوروز امسال جلوهای افزون بخشید و جنبهٔ پیونددهندهٔ این جشن ایرانی را برجسته ساخت.
پاینده ایران، جاوید شاه
جشنواره فرهنگی نوروز انجمن پزشکان ایران-اتریش ۲۰۲۶
گزارشی از سایت ایرانیان اتریش
